Elke carrière kent wel een leermeester. Voor vreemdelingenadvocaat Marq Wijngaarden (53) is dat advocaat Ties Prakken (77). „Creativiteit is heel belangrijk.”

„Ik woonde in een kraakpand en liep mee in demonstraties tegen de woningnood. Het was de tijd van de de rellen in 1980. Geen woning, geen kroning. We voerden actie tijdens de kroning van prinses Beatrix. Het demonsteren gaf een goed gevoel, maar het was niet genoeg om de strijd te winnen. Ik wilde meer. Dat is gelukt, mede doordat advocaat Ties Prakken me de kans gaf.

„Een jaar na de krakersrellen besloot ik rechten in Amsterdam te gaan studeren. Om praktijkervaring op te doen moest ik een stage lopen. Dat wilde ik natuurlijk bij Advokatenkantoor Nieuwezijds waar Ties Prakken werkte. Ze stond bekend als de juridische moeder van de kraakbeweging. Tot mijn grote geluk werd ik aangenomen.

„Van Prakken leerde ik in die stagemaanden hoe belangrijk creativiteit is. Ze procedeerde tegen de staat in de zaak-Mariënburcht. Een groep activisten had een kantoor gekraakt in Nijmegen en bij de ontruiming waren grote rellen. De staat pleitte ervoor de krakers als criminele organisatie te veroordelen. Die organisatie zou blijken uit bijvoorbeeld het feit dat de krakers wekelijks zouden vergaderen, wat in feite niet meer was dan samen eten in de woonkamer. Onzin natuurlijk.

„Prakken wilde de rechter overtuigen met een aantal getuigen: andere krakers. Maar die wilden logischerwijs alleen anoniem een verklaring afleggen en juist daar was geen mogelijkheid voor. Prakken verzon toen een ontzettend creatieve list: ze wilde mij inzetten om de anonieme getuigen te interviewen en daar als ‘gewone’ getuige verslag van te doen. De rechter stemde in met deze constructie. Uiteindelijk verloren we de zaak, maar ik had mijn debuut in een strafproces gemaakt.

„Na mijn studie mocht ik bij het kantoor in dienst. Ties wees me toen op een belangrijk verbeterpunt. Soms had ik de neiging om cliënten veel hoop op een goede afloop te geven. Ik ben van nature namelijk nogal optimistisch. Prakken wees me op het gevaar van te veel hoop, juist in asielzaken die soms uitzichtloos zijn. Een belangrijke les. Helaas kan ik namelijk niet alle zaken winnen.”